ایرانزمین در طول تاریخِ خود پستیوبلندیهای بسیاری را تجربه کرده است. تمام تاریخ طولانیِ این آبوخاک پر از چالشها، حوادث، افراد و جمعهایی بوده که «وضعِ کنونی» حاصل همانهاست.
نقل قولی هست که میگوید نمیتوان برای حوادث بزرگ تاریخی یک زمان مشخص تعریف کرد؛ برای مثال، نابودی هخامنشیان یا اشغال ایران توسط مغولها اتفاقی نبوده که در یک روز خاص یا یک بازهٔ زمانی کوتاه رخ دهد و تمام شود، بلکه طیفی از رخدادها هستند که در نقطهای به مرحلهٔ نهایی میرسند.
جنگِ رمضان را هم میتوان بخشی از همان «طیف رخداد» برای ایرانِ پساجنگ در نظر گرفت. البته هنوز نمیتوان با قاطعیت گفت نهایتِ این طیفِ رخداد به کجا خواهد رسید. مهمترین دلیل آن نیز اتفاقات دیگری است که همین روزها در حال رقم خوردن است.
همانطور که جنگها برای کشورهای مختلف نتایج متفاوتی داشتهاند، برای ایران نیز میتوانند به آیندههای متفاوتی ختم شوند. ممکن است خروجی آن کشوری ناامن و در سایهٔ جنگ باشد، مثل عراق که پس از جنگ با آمریکا، حکومت مرکزی آن سقوط کرد و تا مدتها ناامنی را تجربه کرد؛ میتواند تجزیهٔ کشور نتیجهٔ جنگ باشد، مانند جنگ کره که آن را به دوکشور تقسیم کرد؛ شاید به تغییر مرزهای کشوری بیانجامد، مانند لهستان که پس از جنگ جهانی دوم تجربه کرد؛ یا ممکن است کشوری پیروز از خرابههای این جنگ سربرآورد و ابرقدرت شود، همانند شوروی و آمریکا بعد از جنگ جهانی دوم.
اما یک چیز را میتوان با قاطعیت گفت: ما فقط و فقط نانِ بازوی خودمان را میخوریم.
چه در جنگ و چه پس از جنگ. بله؛ اگر ایران در میدان جنگ ایستاد و از خود دفاع کرد، یقیناً به سوی پیشرفتهای چشمگیر در آینده حرکت خواهد کرد؛ پیشرفتهایی که بخشی از آنها اتفاقاً مدیون پیروزیهایش در همین جنگ خواهد بود.
حال، ایرانِ پس از جنگ نیز باید همچنان بایستد. ایستادگی واژهای مختصِ جنگ نظامی نیست؛ بلکه در شرایط غیرجنگ نیز یکی از ملزومات رشد است. این ایستادگی در مسیر پیشرفت، ما را به همان آیندهای شبیه به رویا خواهد رساند که امروز شاید تصورش را هم نکنیم.
تصورِ اینکه ایران از کشوری با تحریمهای بیشمار به کشوری تبدیل شود که خود قادر به تحریمکردنِ دیگران است تا دو سال پیش شاید از رویا هم فراتر بود؛ اما بعد از جنگ خیلی نزدیکتر از گذشته است. آیندهای که در آن کشورهای منطقه مجبور به روابط خوب با ایران باشند در موج عادیسازی روابط با رژیم صهیونیستی غیرممکن به نظر میرسید، اما جنگ رمضان معادلات را بازنویسی کرده و دوباره مینویسد.
امروز شاید فرصت جدیدی باشد برای تمدنِ عظیمِ آیندهٔ ایران، که در جهان زبانزد باشد و سالیان طولانی تاریخ جهان را به گونهای جدید رقم بزند. اکنون بزنگاهی را تجربه میکنیم که تفاوت آینده را تعیین خواهند کرد و این تفاوت از زمین تا آسمان است؛ لغزشهای کوچک، سقوطهای بزرگ به همراه خواهند داشت و قدمهای استوار، به قله خواهند رسید...
